Na Wojnie nie ma niewinnych

Nucąc "Burn, burn, burn" Dora podpali świat, by przysmażyć tych, którzy zasłużyli na poznanie ciemnej strony panny Wilk

Gdy dawni sprzymierzeńcy pokazują prawdziwą twarz, liczyć można tylko na aroganckiego księcia wampirów...

Wiosna po wiedeńsku

Zastanawialiście się kiedyś czy książkę pisze się równie szybko, jak ją czyta? Są autorzy wydający kilka książek rocznie, ale u większości proces zbierania materiałów i przelewania pomysłów na papier trwa znacznie dłużej. Kiedy w jednym z wywiadów przeczytałam, że w przypadku debiutanckiej powieści Katarzyny Targosz „Wiosna po wiedeńsku” od projektu do jego realizacji minęło dziesięć lat, byłam zaintrygowana. Zaciekawiło mnie, czy długość tego okresu wynikała ze skrupulatnych przygotowań i dbałości o każdy detal, czy może zmęczona urozmaicaniem życia bohaterów autorka musiała robić dłuższe przerwy, a może po prostu w tym czasie pisanie nie było jej najważniejszym priorytetem.

KONKURS z Fantazjami i koszmarami - wyniki

Bardzo dziękuję za udział w konkursie i przyjemność czytania Waszych komentarzy. Książka  Melissy Marr. "Fantazje i koszmary” leci do:

I żyli długo i szczęśliwie...

Kilka dni temu na blogu Wydawnictwa Jaguar Asia zastanawiała się nad fenomenem serii Kiery Cass – „dystopii w wersji soft zdobionej koronką i wypchaną do wypęku romansem. Trójkątnym, bo, jak wiadomo, czytelniczka lubi mieć wybór.” I nie dość, że musiała zrobić ukłon w stronę szefowej, która wieszczyła powrót romansów żywych z żywymi, to jeszcze okazało się, że księżniczki nigdy chyba nie wyjdą z mody, a każda dziewczyna w skrytości ducha marzy o księciu. Zgadzam się z nią, ponieważ przygoda z „Rywalkami” i „Elitą” była dla mnie nie tylko odskocznią od wampirów, wilkołaków, zombie i innych potworów, ale też pozwoliła mi przypomnieć sobie bajeczne klimaty.

„Jedyna” to trzeci i jak się okazuje nie ostatni tom trylogii. Z 35 kandydatek zostały już tylko cztery, a wśród nich niepokorna i impulsywna America Singer, która nie ma pewności co do swoich uczuć i nie potrafi dokonać ostatecznego wyboru między dwoma ważnymi dla niej mężczyznami. Aspen to przeszłość, ale pierwsza miłość na zawsze pozostawia w sercu ślad. Maxon jest jej coraz bliższy, ale jego zażyłość z pozostałymi kandydatkami wzbudza w dziewczynie niepewność, co do szczerości jego uczuć. Gdyby tego było mało konflikt z królem, coraz ostrzejsza rywalizacja z pozostałymi kandydatkami oraz impulsywne decyzje i reakcje sprawiają, że jej pozycja nie jest już taka pewna i wszytko może się zdarzyć.

Vincit qui patitur

Pierwszy tom sagi Rica Yanceya „Piąta fala” dostarczył mi niezapomnianych literackich wrażeń i pozostawił mnie z niedosytem oraz rozbudzoną ciekawością. Dlatego też nie zwlekałam z „zagłębieniem się" w lekturze „Bezkresnego morza”. Miałam nadzieję na uzyskanie odpowiedzi na nurtujące mnie pytania, ale nie przypuszczałam, że kolejne spotkanie z bohaterami będzie tak niepowtarzalnym doświadczeniem.

Po wydarzeniach w obozie ocaleni: Ringer, Filiżanka, Cassie, Sam, Ben, Pączek i Dumbo znaleźli schronienie w opuszczonym hotelu. Wiedzą jednak, że nie mogą pozostać tam zbyt długo, ale lista możliwych alternatyw nie jest ani długa, ani napawająca optymizmem. Czas decyzji zbliża się nieubłaganie, a to oznacza podjęcie ryzyka i pożegnanie się z nadzieją na powrót Evana. I mimo że Cassie ma świadomość, iż jego szanse na przeżycie są bliskie zera, nie potrafi przyjąć tego do wiadomości. Zwycięska bitwa oprócz fizycznych obrażeń przyniosła im wolność, ale żeby wygrać wojnę trzeba mieć: broń, wiedzę na temat przeciwnika, strategię, a co najważniejsze przetrwać nadchodzącą zimę.

Splątany warkocz Bereniki

Berenika ma 28 lat, mieszka w Krakowie, jest prawnikiem w prywatnej firmie, no i może trochę tęskni za miłością. Gdyby to była bajka dla grzecznych dziewczynek, pojawiłby się teraz książę na białym koniu i żyliby długo i szczęśliwie.

Ale to nie jest bajka dla grzecznych dziewczynek, bo rycerz jest… no właśnie, kim on dla niej jest? I jak ich kontrowersyjny związek wytłumaczyć innym? Przyjaciołom, rodzinie... A przede wszystkim sobie.

Wydaje się, że w takiej sytuacji półtoraroczny kontrakt Piotra w Australii jest wybawieniem albo odroczeniem kary.

Berenika zostaje sama w wielkim mieszkaniu ukochanego i jakoś musi wypełnić samotne miesiące. Gdyby kierowała się rozsądkiem, nigdy w jej domu nie pojawiliby się dwaj lokatorzy i może nie zrobiłaby tylu głupstw.

KONKURSOWE SZALEŃSTWO

Tak, ostatnio zaszalałam z konkursami ( tylko 3) i szukam chętnych, którzy chcieliby zgarnąć pachnące, fantastyczne i pozwalające na całkowite oderwanie od rzeczywistości książki

Czarne Bataliony

Piotr Gociek sprawdza się nie tylko jako publicysta, ale jest też doskonałym pisarzem, którego wyobraźnia zaskakuje na wielu frontach. Tajemnica, orwellowski niepokój i obce fascynujące światy łączą się z niebywałą mieszanką historii, współczesności oraz fantastyki.  „Czarne Bataliony”  odznaczają się popkulturowym miksem, błyskotliwością i poczuciem humoru. Takiej prozy nie powstydziłby się nawet Lem.

Ostatnia wojna ludzkości

Postapokaliptyczne wizje przyszłości pojawiają się w literaturze coraz częściej. Autorzy prześcigają się w pomysłach bądź bazują na sprawdzonych już schematach, odpowiednio je modyfikując, urozmaicając i dodając nowe elementy. Sięgając po książkę Ricka Yanceya nie byłam pewna, czy pisarz będzie w stanie mnie zaskoczyć, ale zaintrygowana opisem okładkowym postanowiłam zaryzykować.

„Piąta fala” to wyobrażenie inwazji obcych na naszą planetę. Wystarczyły cztery fale by z siedmiomilionowej populacji ludzkiej pozostała zaledwie garstka osób. A wśród nich szesnastoletnia Cassie, którą najazd obcych nie tylko pozbawił najbliższych, ale skazał na trudną i samotną walkę o przetrwanie. Zaledwie kilka miesięcy wcześniej jej życie skupiało się na nauce i niespełnionych marzeniach o Benie Parishie, a dziś uzbrojona w karabin M16 nie waha się pociągnąć za spust i wie, że ufność bądź chwila zawahania czy nieuwagi mogą kosztować ją życie.

Laureat pierwszej edycji Nagrody Identitas

Laureatem pierwszej edycji Nagrody Identitas został Jan Polkowski, autor ŚLADÓW KRWI próbę stworzenia wielkiej panoramy skomplikowanych polskich losów, pytanie o nasze splątane korzenie, a przy tym pokaz maestrii w operowaniu językiem polskim.

Pzewodniczący Jury Nagrody części literackiej – Paweł Lisicki tak uzasadnił ten wybór: